Lackowa najwyższy szczyt Beskidu Niskiego. 997 metrów n.p.m. Niektórzy twierdzą ,że podejście od Izb to prawdziwa ściana płaczu. Przewyższenie jest potężne. Myślę ,że około 450 metrów w pionie i może 2 km w poziomie. Byłem tam kilka razy w zimie i w lecie. W zależności od obciążenia można się zagotować do „punktu wrzenia”. Lata temu natknąłem się na artykuł w internecie w którym opisana była sytuacja w jakiej znaleźli się panowie z GOPR, którzy prawdopodobnie nieźle biesiadowali w Izbach i paru z nich wymyślilo sobie nocne przejście Lackowej. Była zima, mróz, wiatr  i śnieg powyżej kolan. Ci co zostali rozsądnie w Izbach po jakimś czasie wyruszyli na poszukiwania i akcję ratowniczą, która przerodziła się dosłownie w walkę o przetrwanie i życie. Odwodnieni, z odmrożeniami, skrajnie wyczerpani  wrócili wszyscy do Izb, ale było bardzo „pochyło”. Trwało to wszystko kilka ładnych godzin. Do rana. Pomyślałem co to za cholerny pagórek!!!. Znam doskonale środowisko ratowników górskich. Wspinałem się wiele lat w Tatrach i  sam byłem wiele razy w trudnych sytuacjach. Jeżeli oni tak dostali w kość to to trzeba „zaliczyć”. Nigdy nie lekceważyłem żadnej góry. Zawsze targam kilogramy na plecach z pełnym wyposażeniem pierwszej pomocy z foliami, bandażami, kompresami, racami, i radiotelefonem.  Obecnie garmin, telefon, power bank, gwizdek i piersióweczka!!! Pierwszy raz poszliśmy zimą , we dwóch. Z Mochnaczki Niżnej .Rzeczywiście trzeba mocno!!! zadrzeć głowę. Że tam nie schodzą lawinki to tylko dlatego ,że jest mnóstwo drzew. Nawet udało mi się namówic Żonę. Poszliśmy z Izb. Okazało się ,że jest totalnie ślisko. O ile jakoś wygramoliliśmy się na górę ,to z powrotem był horror. Nie wzięliśmy raczków. Nie wziąłem również żadnej linki. Nieskończone trawersy i łapanie się drzew. Schodziliśmy dlużej niż wychodziliśmy. No cóż. To właśnie dowód na to ,że trzeba myśleć o wszystkim!!! idąc w góry.